خداوند از انسان نومید نیست؟

هرچی گاز دادم و بوق زدم که پشت چراغ قرمز نمونم، نشد که نشد. فکر نکنی اوضاع خوب نبود، نه اتفاقاْ همه چی عالی بود. ترانه‌ی مورد علاقه‌ام داشت پخش میشد، و برعکس هوای سرد بیرون، توی ماشین هوای دلچسبی داشت اما من دلم نمی‌خواست واستم و زل بزنم به قدم‌ها و خندیدن‌های عابرا! اما خوب چاره‌ای نبود. پس سرم رو تکیه دادم به صندلی و همصدا شدم با ترانه.

بازم یه گل فروش دیگه سر این چهارراه. یه لباس نازک صورتی تنش بود و چند شاخه گل رز سرخم تو دستش. زد به شیشه که یعنی " گل میخوای؟" با سر اشاره زدم که " نه ". آخه مرد حسابی، تا حالا دیدی وقتی سر این چهارراه پشت چراغ قرمز می‌مونم نفر سومی جز من و تنهائیام تو ماشین باشه؟ که حالا اصرار داری گل بخرم؟! آخه واسه کی؟!!

رد که شد، از تو آینه بغل نگاش کردم و زیر لب گفتم " الهی شکرت ".

شکرت که هنوز دستم به دهنم میرسه. شکرت که تو این سرما با یه لا قبا مجبور نیستم واسه نون شب بچه‌هام به هر آدمی التماس کنم.

همینطور که دور میشد منم راه افتادم. فکر کردم و فکر کردم تا چهارراه بعد که خوردم به تور یه ماشین کلاس بالا که اگه خونه پدریمم بفروشم چراغ ترمزشم بهم نمیدن! دستم رو محکم زدم رو فرمون که : ای خدا چرا یکی مثه من و یکی مثه این. نصف مال و اموال اینو به من میدادی و ثابت میکردی عادلی.

چراغ که سبز شد مثل نور از کنارم رد شد و دورتر که میشد بیشتر جذبم می‌کرد. فکر کردم و فکر کردم تا...

... ای بابا، کو تا چهارراه بعد.

می‌دونی خدا!

خوبیه بنده‌هات به فراموشکار بودنشونه!! همونقدر که زود فراموش میکنن زودم تصمیم میگیرن که راضی باشن یا شاکی!!