نسشته کنار پنجره­ی فولاد. یه شال ِ سبز دورِ کمرش گره زده که یه سرش وصله به پنجره. صورتش رو باندپیچی کردن و این وقت روز یه عینک آفتابی بزرگ رو چشماش ِ. داره ذکر میگه و تسبیح می­گردونه.

نشستم رو به روش و دقیق نگاش کردم.

خیلی وقته تو حال و هوای خلوت کردن با خدا نیستم. شاید از وقتی که ... کاش یادم میومد از کی!

حواسم پرت میشه و از خودم میام بیرون. تو دل ِ اونم. معلوم نیست چرا اینجوری شده اما اگه من جای اون بودم ممکن بود اصلاً الآن اینجا نباشم. یکی که دخیل بسته به پنجره فولاد امام رضا و ازش شفا می­خواد. من اگه جای اون بودم الآن تمام اینا رو از چشم خدا می­دیدم و ... واویلا...

حواسم پرته که یه گوله اشک بی­اجازه می­غلته و میاد تا زیر گلوم. اینقدر تازگی داره که دلم می­خواد میشد ببینمش.

کاش میشد دلم رو دخیل ببندم به بزرگیت و ازت شفاش رو بگیرم. کاش پاکش می­کردی. اما چه­جوری؟!

ایول به مردانگیت. دلم می­خواست منم یه مدت گوشه­نشین حرمت می­شدم.

اما حیف که این گوله­های اشک و این سوز و سازِ دل، تو یه چشم به هم زدن فراموش میشه و دوباره میشم همون رهگذر بی­چشم و رو.

اما هنوز که تو این حال و هوام تا یادم نرفته بگم

                                                            پناهم باش